Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, Μητροπολίτα Δημητριάδος και Αλμυρού, κύριε μοι κύριε Ιγνάτιε,
Σεπτή των Ιεραρχών χορεία,
Εντιμότατοι Άρχοντες της Περιφερείας και της Πόλεως,
Σεβαστοί Πατέρες, Χριστού Διακονία, Οσιώτατες Μοναχές,
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Σήμερα η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς να θυμηθούμε ένα γεγονός του παρελθόντος. Μας καλεί να σταθούμε μπροστά σε ένα μυστήριο: το μυστήριο του μαρτυρίου που δεν τελειώνει με τον θάνατο, αλλά συνεχίζει να μιλά, να καλεί, να ελέγχει και να παρηγορεί.
Η ανακομιδή των λειψάνων ενός μάρτυρα δεν είναι μία πράξη τιμής μόνο. Είναι μία διακήρυξη πίστης. Είναι η βεβαιότητα ότι το σώμα που αγάπησε τον Χριστό, που Τον ομολόγησε, που σήκωσε τον σταυρό Του, δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται, δεν ξεχνιέται. Γίνεται σημείο παρουσίας, σημείο ελπίδας, σημείο ζωής.
Ο Άγιος Ιγνάτιος δεν μας μιλά σήμερα με λόγια. Μας μιλά με τη στάση του. Με το μαρτύριό του που γίνεται μαρτυρία σε κάθε εποχή και ιδιαίτερα στη δική μας, που τόσο πολύ δυσκολεύεται να σταθεί σταθερά, να αγαπήσει ολοκληρωτικά, να ομολογήσει χωρίς φόβο. Κι αυτό είναι που πραγματικά ζητάει από εμάς ο Κύριος μας, ζητάει τρία πράγματα: Ζητάει ομολογία, ζητάει άρση του σταυρού και ζητάει αποκλειστικότητα.
Πρώτον, ο Κύριος περιμένει να ομολογήσουμε μπροστά στους ανθρώπους τη σχέση που έχουμε μαζί Του. Ομολογία δεν σημαίνει φωνή δυνατή. Δεν σημαίνει επιβολή, ούτε σύγκρουση. Σημαίνει ξεκάθαρη ταυτότητα. Να ξέρω ποιος είμαι και σε ποιον ανήκω. Ο Άγιος Ιγνάτιος δεν προσπάθησε να προσαρμόσει την πίστη του για να γίνει αποδεκτός. Δεν διαπραγματεύτηκε την αλήθεια του για να σωθεί. Δεν έψαξε συμβιβασμούς.
Στη δική μας εποχή, η ομολογία είναι ίσως πιο δύσκολη από ποτέ. Όχι γιατί μας διώκουν φανερά, αλλά γιατί μας καλούν διαρκώς να σιωπήσουμε. Να μην ξεχωρίζουμε. Να μη φαίνεται η πίστη μας στη ζωή μας. Να κρατήσουμε τον Χριστό ως ιδιωτική μας υπόθεση.
Και όμως, ο Άγιος Ιγνάτιος μας θυμίζει ότι η πίστη δεν είναι ιδέα, είναι σχέση. Και η σχέση φαίνεται. Φαίνεται στις επιλογές μας, στις προτεραιότητές μας, στον τρόπο που μιλάμε, που συγχωρούμε, που στεκόμαστε απέναντι στην αλήθεια. Η ομολογία σήμερα δεν είναι να πούμε πολλά, αλλά να ζήσουμε αληθινά.
Δεύτερον, ο Κύριος μας λέγει να σηκώνουμε τον σταυρό μας και να Τον ακολουθούμε. Το μαρτύριο του Αγίου Ιγνατίου δεν ήταν μια στιγμή ηρωισμού. Ήταν μια συνειδητή αποδοχή του σταυρού. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως δρόμος. Όχι ως ήττα, αλλά ως ένωση με τον Χριστό.
Σήμερα ο σταυρός μας τρομάζει. Θέλουμε πίστη χωρίς κόπο, Χριστό χωρίς σταυρό, ζωή χωρίς θυσία. Και όμως, κάθε αληθινή αγάπη έχει κόστος. Κάθε αλήθεια έχει τίμημα. Κάθε σχέση βάθους περνά από σταυρό.
Ο Άγιος Ιγνάτιος δεν μας καλεί να αναζητήσουμε τον πόνο. Μας καλεί να μην τον αρνηθούμε όταν έρθει για χάρη της αλήθειας. Να μην εγκαταλείψουμε τον Χριστό όταν η πίστη μας ζητά συνέπεια. Να μη φοβηθούμε να σηκώσουμε τον σταυρό της ευθύνης, της υπομονής, της συγχώρεσης, της σταθερότητας. Γιατί ο σταυρός, όταν σηκώνεται με αγάπη, δεν συνθλίβει, αλλά μεταμορφώνει.
Η άρση του σταυρού στο μαρτύριο του Αγίου Ιγνατίου δεν ήταν μια αφηρημένη πνευματική στάση. Ήταν βαθιά σωματική και υπαρξιακή. Ο σταυρός δεν σηκώνεται μόνο με την ψυχή, αλλά με ολόκληρο τον άνθρωπο. Με το σώμα που κουράζεται, που πονά, που φοβάται, αλλά τελικά παραδίδεται στον Χριστό.
Και εδώ βρίσκεται ένα μήνυμα που η εποχή μας δυσκολεύεται να δεχτεί. Σήμερα, στο όνομα μίας δήθεν προοδευτικότητας, ακούμε όλο και περισσότερο ότι το σώμα δεν έχει τελικά σημασία. Ότι μετά τον θάνατο μπορεί απλώς να εξαφανιστεί. Ότι η αποτέφρωση παρουσιάζεται ως πράξη ελευθερίας, ως λύση προχωρημένη, απαλλαγμένη από νόημα και αναμονή.
Όμως η Εκκλησία, όταν μιλά για σταυρό, μιλά για σώμα. Σώμα που σηκώνει τον πόνο, σώμα που αντέχει την ομολογία, σώμα που δεν εγκαταλείπεται ούτε στον θάνατο. Η ταφή δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας, αλλά είναι πράξη ελπίδας. Είναι η σιωπηλή ομολογία ότι το σώμα που σήκωσε τον σταυρό δεν πετιέται, αλλά παραδίδεται με σεβασμό στα χέρια του Θεού.
Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιγνατίου έρχεται να διακηρύξει ακριβώς αυτό: ότι το σώμα που έζησε την πίστη μέχρι τέλους δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται μαρτυρία. Γίνεται μνήμη ζωντανή. Γίνεται πρόσκληση. Γιατί ο σταυρός δεν τελειώνει στον θάνατο, αλλά οδηγεί στη ζωή.
Ο Άγιος Ιγνάτιος σήκωσε τον σταυρό του χωρίς να ζητήσει έναν εύκολο δρόμο. Και η Εκκλησία σήμερα μας καλεί να σηκώσουμε τον δικό μας σταυρό όχι μόνο στα μεγάλα, αλλά και στα μικρά: στην υπομονή, στη φθορά, στο γήρας, στην ασθένεια, ακόμα και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το σώμα μας και το τέλος του. Γιατί ο σταυρός, όταν σηκώνεται με πίστη, αγιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο. Και η άρση του σταυρού δεν είναι άρνηση της ζωής, αλλά ο πιο βαθύς τρόπος να την εμπιστευτούμε στον Χριστό.
Και τρίτον, ο Κύριος ζητάει αποκλειστικότητα. Ο Χριστός δεν θέλει να είναι μία από τις πολλές μας αγάπες. Θέλει να είναι η πρώτη και πιο δυνατή αγάπη. Θέλει όλες οι υπόλοιπες αγάπες της ζωής μας να ξεκινούν από το δικό Του πρόσωπο και να νοηματοδοτούνται από τη δική Του παρουσία. Κι εδώ βρίσκεται το πιο δύσκολο και το πιο συγκλονιστικό μήνυμα. Ο Άγιος Ιγνάτιος δεν αγάπησε τον Χριστό απλώς πολύ. Τον αγάπησε αποκλειστικά. Δεν άφησε τίποτα να σταθεί ανάμεσα σε Εκείνον και τον Χριστό. Ούτε τον φόβο, ούτε τη ζωή, ούτε τον θάνατο.
Στη δική μας εποχή αγαπάμε πολλά. Διασπασμένα. Μοιρασμένα. Με όρους και προϋποθέσεις. Και συχνά ο Χριστός γίνεται ένα από τα πολλά. Ο Άγιος Ιγνάτιος όμως μας δείχνει ότι ο Χριστός δεν είναι συμπλήρωμα ζωής, αλλά είναι η ίδια η ζωή.
Αυτή η αποκλειστικότητα δεν είναι φανατισμός. Είναι ελευθερία. Είναι το να ξέρεις πού ανήκεις, ποιον αγαπάς, ποιος δίνει νόημα στα πάντα. Όταν ο Χριστός γίνεται το κέντρο, τότε όλα τα άλλα βρίσκουν τη θέση τους.
Αδελφοί, η μαρτυρία του Αγίου Ιγνατίου έρχεται σήμερα να μας ρωτήσει: Τι θέση έχει ο Χριστός στη ζωή μας; Τον ακολουθούμε ή Τον προσπερνάμε; Τον ομολογούμε ή Τον κρύβουμε; Σηκώνουμε τον σταυρό μας ή τον αποφεύγουμε; Τον αγαπάμε ολόκληρο ή με όρους;
Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου δεν είναι απλώς μνήμη. Είναι πρόσκληση. Να γίνει και η δική μας ζωή μαρτυρία. Όχι απαραίτητα με αίμα, αλλά με συνέπεια. Όχι με ηρωισμούς, αλλά με αλήθεια. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με σταυρωμένη αγάπη. Γιατί τελικά, το μαρτύριο δεν ανήκει μόνο στους αγίους. Ανήκει σε κάθε άνθρωπο που τολμά να αγαπήσει τον Χριστό πάνω απ’ όλα. Και αυτή η μαρτυρία είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ.
Αυτά τα τρία γνωρίσματα που προαναφέραμε παραπάνω, φέρει και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, ο οποίος άγει σήμερα τα ονομαστήριά του.
Ο Σεβασμιώτατος, πρώτον, ομολογεί Χριστό, με το επισκοπικό του αξίωμα, με το να είναι προεστώς της θείας ευχαριστίας, με το να διδάσκει και να κατηχεί τον λαό του Θεού, ως απλανής φάρος αλήθειας, τόλμης και αγάπης, σε μία εποχή πνευματικού σκοτασμού, από-ιεροποιήσεως των ανθρωπίνων σχέσεων, κυριαρχίας ενός πολιτισμού ο οποίος εύκολα θέτει την Εκκλησία στο περιθώριο. Κι όντως, Εκείνος, υπάρχει εις τύπον και τόπο Χριστού. Δεν φείδεται κόπων. Πορεύεται χωρίς να φοβάται το πνεύμα του κόσμου τούτου. Ορθοτομεί τον «λόγον της αληθείας» και μαρτυρεί την «καλήν ομολογίαν».
Ο Σεβασμιώτατος, δεύτερον, σηκώνει τον σταυρό του επισκόπου στην τοπική Εκκλησία. Παρηγορεί τους πενθούντας. Βρίσκεται δίπλα στη νεολαία, μη φοβούμενος να μιλήσει τη γλώσσα που οι νέοι αντιλαμβάνονται, «γενόμενος τα πάντα τοις πάσι ίνα τινάς κερδήση κατά Χριστόν». Αναλώνεται νυχθημερόν στον Γολγοθά μίας κοινωνίας ανέσεως, ατομοκεντρισμού, αυτοδικαιώσεως, συγχωρώντας ο ίδιος, δείχνοντας την όντως παιδεία, καταθέτοντας μαρτυρία αναστάσεως και ζωής κάθε ώρα και στιγμή, μη υπολογίζοντας κανένα κόστος, καμία επίκριση, καμία απόρριψη, κάποτε και εξ όσων θεωρούν τους εαυτούς τους αποκλειστικούς κατόχους της αλήθειας.
Και τρίτον, ο Σεβασμιώτατος έχει στην καρδιά του την αποκλειστικότητα της αγάπης προς τον Χριστό. Από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός Εκείνος είναι η ελπίδα του. Σ’ Εκείνον έχει αφιερώσει τα χαρίσματά του. Εκείνος είναι η απαντοχή του και η αγάπη του. Και όλους εσάς, τους συνεργάτες του στον καλόν αγώνα, τους κληρικούς, τις μοναστικές αδελφότητες, τα λαϊκά στελέχη, αλλά και τον πιστό λαό του Θεού, προς αυτήν την αγάπη Σας οδηγεί, γενόμενος υπογραμμός.
Δεχθείτε, Σεβασμιώτατε, τις υϊικές ευχές όλων μας, Κύριος ο Θεός, πρεσβείαις πάντων των αγίων και του προστάτου και εφόρου της ζωή Σας, Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου, να Σας δίδει δύναμη να συνεχίζεται τον αγώνα Σας, έναν αγώνα ενότητας, ώστε η καλή Σας μαρτυρία να γίνεται αρχή συμπορεύσεως και αγώνα για όλους μας και να είναι η Επισκοπική Σας διακονία σύμφωνη με τα λόγια και τις προτροπές του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, ο οποίος γράφει στον Άγιο Πολύκαρπο, Επίσκοπο Σμύρνης: «Σε παρακαλώ στο όνομα της χάριτος που φέρνεις, να συνεχίσεις τον δρόμο σου και να στηρίζεις κλήρο και λαό στην πίστη, για να σωθούν. Να υπερασπίζεσαι τον τόπο με κάθε επιμέλεια, σωματική και πνευματική. Να φροντίζεις την ενότητα από την οποία δεν υπάρχει ανώτερο. Να τους υπομένεις όλους, όπως και ο Κύριος υπομένει εσένα. Να ανέχεσαι με αγάπη. Να αφοσιώνεσαι σε αδιάλειπτες προσευχές. Να ζητάς περισσότερη σύνεση. Να μένεις άγρυπνος, έχοντας πνεύμα ακοίμητο. Στον κάθε άνθρωπο να μιλάς κατά τρόπο που ταιριάζει στον Θεό. Να καταβάλλεις τελικά περισσότερο κόπο, για να λάβεις τον στέφανο του Θεού».
Έτη πολλά, παντευλόγητα και πανευφρόσυνα!
